« عطوى » شاعر بزرگ مىسپاريم كه با اشعار اندوهناك خود افسردگى خويش را مجسم مىسازد : هجم البرد مسرعا ، و يدى صفر و جسمى عار به غير دثار فتسترت منه طيلة التشارين الى أن تهتكت استارى و نسجت الأطمار بالخيط و الإبرة حتى عريت من اطمارى و سعى القمل من دروز قميصى من صغار ما بينهم و كبار يتسارعون فى ثيابى الى رأسى قطارا تجول بعد قطار ثم وافى كانون و اسود وجهى و أتانى ما كان منه حذارى « سرما با شتاب هجوم آورد ، در حالى كه دستم خالى و بدنم برهنه و بدون روپوش بود در مدت ( دو ماه تشرين [ 1 ] ) ، توانستم بدنم را از سرما بپوشانم تا اين كه لباسهايم پاره شد لباسهاى كهنه را با نخ و سوزن دوختم ، تا اين كه ديگر لباس پاره پاره نداشتم اما طورى بود كه شپشهاى ريز و درشت از ميان درزهاى پيراهنم مىدويدند ! در ميان جامه‌ام ، به سر و كولم صف در صف تاخت‌وتاز مىكردند ! سپس ماه كانون [ 2 ] و وقت روسياهيهاى من گذشت و آمد به سرم از آنچه مىترسيدم ! » عطوى سخن را دربارهء توصيف تيره‌روزى خود و آنچه از تنگدستى و محروميّت بر سرش آمده بود ، ادامه مىدهد و مىگويد : لو تأملت صورتى و رجوعى * حين امسى الى ربوع قفار

--> [ 1 ] تشرين اول ، ماه دهم سال رومى كه 31 روزه است ، امروز به آن اكتبر مىگويند ، و تشرين دوم ، ماه يازدهم كه 30 روز دارد و به آن نوامبر گويند - م . [ 2 ] كانون ، اسم دو ماه ( كانون اول و دوم ) بين تشرين دوم و شباط ، به معنى سنگين است ، چون مصادف با زمستان و هوا سرد و حركت مشكل است - م .